Aluminium

Sleutelwoorde

Ongelukkig, was die eienaar, Davi, nie daar nie. In Brasilië, is dit so, dat baie mense, net bekend is, op hul name, asof hulle geen van, het nie. Al die werkers, is bedrywig. Elkeen besig met sy taak. Duur ‘n rukkie, voor een my raaksien, sy masker afhaal en vra waarmee, kan hy my help. Ek wil graag die eienaar spreek, hy is nie hier nie, maar waarmee kan ek help? Samuel, is hy.

DSCN4572

DSCN4554

DSCN4580

Aluminium, is deel van vandag se afval en besoedelingsprobleem en kan maklik herwin en weer gebruik word. Miljoene koeldrank- en bierblikkies, ontsier die heelal. Die smeltery van Davi, is nou ‘n plek waar daardie afval, weer nuttig gemaak word. Blink, potte, panne, kastrolle, ketels, braaiers, braaibehore, soplepels en wat ookal, van aluminium, gemaak.

DSCN4556

DSCN4561

1500 kg word per maand verwerk. 140 kg word na ‘n uur en half, vloeibaar in die  smeltpot. Gas en ‘n stewige waaier, sorg vir die nodige hitte, tussen 300ºC en 480ºC smelt dit en word dan met groot “sop” lepels in die gietvorms geskink. Daardie gietvorms, bestaan uit 2 dele. Beide, gevul met ‘n spesiale sand. Die onderste helfte bv, bevat die onderste oppervlak, van die deksel, soos op die foto’s, die boonste gedeelte, die oppervlak van die boonste deel van die deksel. Hierdie werk, moet baie noukeurig gedoen word, sodat die spasie tussen die twee net reg is om die dikte van die deksel te vorm. ‘n Gaatjie word in die boonste gedeelte gelos, daarop word ‘n deksel geplaas, om te voorkom dat enige ongewenste materiaal daar in val en sodra die vloeibare aluminium gereed is, word dit  versigtig geskink. Na, ongeveer 10 minute het die vloeistof, gestol en kan die sand verwyder word. Daarna, volg die  proses, om al die oortollige materiaal te verwyder en moet dit gepoleer word.

DSCN4576

DSCN4567

DSCN4566

DSCN4578

Die manne, is duidelik, trots op hulle werk.  Harde werk.  Die besigheid, bestaan immers al, 24 jaar.

Hasta la proxima

Advertisements

Die Konsentrasiekampe

Sleutelwoorde

So, lees ek, ‘n week of wat gelede, van die slim Engelsman se kommentaar op Bakkiesblad, van hoe goed die Suid-Afrikaanse vrouens en kinders, destyds in die konsentraskiekampe, behandel was. Daar is skynbaar, tot briewe aan die Engelseregering geskryf, om hulle te bedank, daarvoor.

DSCN4535

Ongelukkig, vir die arme drommel, wat in dié droom, van uiterste onkunde, leef,  het ek sopas ‘n afskrif, van ouma Lizzie se kampherinneringe, onder oë gehad. Nou, enigeen, wat vir Anna Elizabeth Coetzee, gebore Mentz, geken het, sal weet dat sy, niks anders, as net die waarheid sou neerskryf nie.  Om aanhalings, hier te verwoord, sal geen doel dien nie, maar die skande, van daardie nasie, wat veronderstel is om een van die beskaafdste volke op aarde te wees, sal vir altyd ‘n klad op hulle naam wees. Die rol, wat ons eie mense, die sogenoemde “hanskakies en hensoppeers” gespeel het, in hierdie traumatiese episode, van die Suid-Afrikaanse geskiedenis, kan ook nie gering geskat word nie. ‘n Duidelik waarneembare tendens, wat hom herhaal, in die situasie, van die hedendaagse politiek.

kamp 3

kamp 2

Soos die toeval dit wil he, het ons onlangs, ook hierdie boek te lese gekry. ‘n Merk vir die Eeue, deur T.C. Pienaar. Nasionale Pers, Beperk. 1938.Tweede Druk. Skryfster van Verlate Vlaktes. ‘n Boek, wat die situasie, wat destyds geheers het, noukeurig beskryf. ‘n Deel van die Suid-Afrikaanse geskiedenis, wat deur baie, geignoreer word.  In beide hierdie stukke, is ‘n groot kenmerk, die gevoelloosheid en skandelike gedrag, van die Britse offisiere, met enkele uitsonderings na, in hulle optrede teen weerlose vrouens en kinders. Male, sonder tal, is hulle gesteun deur die “hanskakies en hensoppers”. Die Suid-Afrikaanse vrouens, was die groot oorwinnaars,  van daardie stryd.

kamp 1

Die beleid, van die eens, beskaafdste en grootste nasie, om die oorlogstaktiek te verander en die stryd teen die magtelose vrouens en kinders te voer, kan hulle seker baie trots maak. Die wrewel, wat vandag nog heers, teen die optrede van Hitler, wat sy lesse, by hierdie goeie leermeesters ontvang het, én die prys, wat die Duitsevolk, steeds moet betaal, bewys die skynheiligheid, wat oor die wêreld, en veral onder die Engelse, heers.

0ngelukkig, heers daardie ontkenning ook vandag, maar ‘n ander ontkenning. Die ontkenning van ‘n oorlog, wat wel gevoer word.

Hasta la proxima.

Ou foto’s by Google gekry

Serra do Rio do Rastro. Die Pas

Sleutelwoorde

,

Ek wil skryf oor die lekker reis wat ons gehad het.  Oor die mooi dinge wat ons gesien het,  maar my hart is swart, nee ek wil nie aan daardie kleur dink nie. Kom ons sê, my hart is swaar en donker, as ek lees van al die jongste moorde en mishandelings. Herinnerings, aan soortgelyke gevalle, wat ek beleef het, van vriende en bekendes. Die wete, dat dit ‘n beplande terroriste oorlog is, wat gevoer word, maar die ontkennings, dat dit normale misdaad is. Dat mense nie die verskil kan sien nie?  Genoeg, daarvan.

serra 2

serra 1

serrra 3

Ons het by die vorige reis, die pas, Serra do Rio do Rastro, wat op ons droomlys was, gery. Toe was dit baie mistig en,  behalwe, die kronkelpad, was ons nie eers bewus van die hoogtes nie. Dalk beter vir iemand, wat redelike ernstige hoogtevrees onderlede het. Gehoop, die keer, sal dit ‘n mooi, skoon dag wees, toe nou nie. Weer dieselfde storie. Skynbaar, is sulke dae, maar redelik skaars. Steeds, ‘n belewenis, wat die adrenalien, veral van die bestuurder, redelik op ‘n hoë vlak hou.

serra 4

serra 5

Met ons vertrek, by Treze Tilias, was dit ‘n mooi, skoon oop oggend. Nader, aan die pas, het ons die miswolke gesien,  kort voor die pas, was die sig, soms nie verder as 30 – 40 meter nie. Spoed, maar baie  stadig. 8 km en 256 draaie, voor ons. Die medepassasiers, maar redelik stil. Die vrou van die huis, kon darem ‘n video of twee maak.  Soos ons gedaal het, het die mis gelig. Geleë, tussen die munisipaliteite, Bom Jardin do Serra en Lauro Muller. Ek het foto’s van Google gesteel, om die uitleg en natuurskoon te wys.

serra 6

https://www.facebook.com/martie.dejager1/videos/1455081044568397/

Die adrenalien opwelling, maak nogal, dat ek hom graag weer en weer sal wil ry.

Hasta la proxima

Treze Tilias

Sleutelwoorde

Dertien Lindebome, dit is nou ‘n snaakse naam, vir ‘n dorp. Dreizehn Linden, Thirteen Lindens, Treze Tilias, in Portugees. 1933, dertien  Oktober, is hierdie dorp gestig, deur ‘n groep Oosenrykse immigtante, van die Tiroolstreek. Die staat , Santa Catharina, Brasilië. Die tipiese Oostenrykse boustyl, word steeds onderhou, wat die ‘n aangename plaasvervanger maak, vir ons wat nie die Ware Jakob in Europa, kan besoek nie.

I pad oom Danie 817

oom danie se kamera 051

DSCN1052

I pad oom Danie 834

Die vraag is, moet  ons meer en meer vir die kinders los, of kan ons maar iets daarvan geniet? Met verantwoordelikheid, natuurlik en terwyl ons nog die krag en die gesondheid het, om te toer. ‘n Ruk terug, het ek en die vrou van die huis, besluit om so ‘n biejie meer van die kinders se  erfgeld te gebruik en meer van die besienswaardighede, van hierdie kontinent te besoek. Hierdie, was een van ons eerste probeerslae, nou het ons dit weer gedoen, die keer, saam met goeie vriende.

treze tilias 4

oom danie se kamera 046

DSCN1017

Dit was, elke keer, ‘n plesier om deur Brasilië te ry. Geen, onnodige polisie- of verkeersbeamptes, wat ons voorgekeer het nie. Ten spyte van ons vreemde registrasienommer. Paaie, oor die algemeen, in ‘n baie goeie toestand, waar hulle nie is nie, word daar gewerk. Sommige, sal dalk kla oor te veel tolhekke. Vriendelike mense, met my Spaans en gebrekkige Portugees, het ons al die inligting bekom. Die GPS, was vir die eerste helfte, uit aksie.

DSCN1023

DSCN1036

DSCN1043

DSCN1042

Treze Tilias, is prentjiemooi. Oordel maar self, na aanleiding van die foto’s. Let wel, sommige foto’s, is verlede jaar geneem. Die dorp, verdien die naam van Tirool van Brasilië. Hier het ons oornag, by die gastehuis, van die vriendelike tante Hildegard.  Haar Duits, is nog baie goed, soos die van die meeste ouermense, die jongeres, is duidelik besig om dit te verloor. Landbou, die produksie van suiwelprodukte en bosbou, en natuurlik toerisme, is die hoof inkomstebron. As ek my verbeelding, kan gebruik, moet die bergagtigheid, baie ooreenstem met die Oostenryse platteland.

I pad oom Danie 835

DSCN1061

Die groot verskil, is sekerlik, dat daar geen skiërs,  in die winter, hier sal voorkom nie. Onwillekeurig, wonder ek, waarom het daardie Boere, wat na die Boereoorlog, in plaas van om hulle in die onherbergsame Patagonië te vestig, nie dalk eerder in hierdie rigting, kon kom nie.

Hasta la proxima

Nuwe Mense, Ou Karre

Sleutelwoorde

Dit is nie net die Suid- Afrikaners wat ander weivelde soek nie.  Uit Europa, is daar ook ‘n toestroming van mense,  na hierdie wêreld. Elke dag nuwe gesigte, hoofsaaklik Duitsers, maar ook ander van die Oos- Europese lande, in die supermark, by die vulstasie en gister, loop ek die oompie,  raak, by die lokale koffie en koekwinkel.  Lekker bymekaarkomplek, van die  mense.  Kom hy daaraan, met die snaakse, groen gevaartetjie, ‘n gereelde gesig in die omgewing. Ja, baie van hulle bring, van hierdie snaakse voertuie en trekkers, hierheen. Munga’s, Gurgels, Unimogs en en en.

DSCN4317

karre 3

karre 2

Sommige, koop gou vir hulle van daardie ou oorlogsjeeps, wat nog redelik volop beskikbaar is, wel deesdae met ander enjins en ratkaste. Net ‘n dak, geen deure nie, soos die Munga. Ons wil die son geniet, en die wind in ons hare. Alles goed en wel, tot hulle hul in die eerste tropiese donderstorm bevind, dan is die  groot plesier op ‘n end. So, het ou Martin, se Gurgel, nou sy plek gevind, is sy groot skuur, tussen sy versameling van baie Volkswagenprodukte,

Vra hom uit daarna. Auto Union, eintlik, die destydse DKW. Dink ek dadelik aan meneer de Lange, destyds, die standerd vyf onderwyser, wat een van daardie regte, DKW karretjies gehad het, maar hierdie  een, is heeltemal anders, ‘n Munga. Daardie vreeslike naam, beteken eintlik in Duits, Mehrzweck UNiversal Geländewagen mit Allradantrieb. Dit nou volgens Wikipedia, en die Engelse vertaling, lui as volg: “multi-purpose universal cross-country car with all-wheel drive”. Volgens die oompie, wat, toe ek sy foto neem, tog versoek, dat ek hom nie op die internet moet plaas nie,  is sy vaartuig, ‘n 1962 model, met ‘n 956cc tweeslag enjin.DSCN4315 (2)

DSCN4311DSCN4314

DSCN4313

Van Oktober 1956 tot Desember 1986, is 46750 van hierdie vaartuie gebou.  Sien, dat selfs van hulle, hulle weg na SA gevind het, waar hulle gebruik is, waar slegte paaie was. Nog steeds, volgens Wikipedia.    Dit was skynbaar een van die voertuie, wat Auto Union, nou in die Volkswagen stal, ‘n belangrike rolspeler, in die motorbedryf,  gemaak het. Vorsprung durch Technik.

Hasta la proxima

Minder Weiding

Sleutelwoorde

Hulle sê, daar was dertig jaar, die mooiste Brachiaria weidings en dit het ons ook gesien, met ons besoeke aan die Brits vriende. Mooi speenkalwers. Die afgelope week, kuier ons weer daar en ek hoor die gedreun van die trekkers. Stel bietjie ondersoek in en sien die stofwolk van die kalkstrooier. Dit beteken net een ding. Weiding, wat omgeploeg word vir soja, mielies en ander kontantgewasse. Weiding, nou vaal geskroei, deur die swaar, ongekende ryp, wat ons onlangs gehad het.

velazquez 3

velazquez 5

DSCN4283

Die  eiendom, van die Velazquesfamilie.  Don Adrian en die seuns Alfredo en Ing Guido Nelson, is betrokke.  Don Adrian,  was 35 jaar lank betrokke in die houtbedryf en ‘n beesboer. Vra ek hom, was die aanpassing groot, van vee, na kontantgewasse? Ons het ‘n groter eiendom en hy beduie in ’n noordelike rigting. Daar, het ons  die laaste paar jaar, ons lesse geleer.  Die begin, is dit duur, die implemente, wat mens benodig, is nie goedkoop nie. Die geluk, van die wêreld, is dat wanneer ons sou besluit, om weer speenkalwers op die weidings, vet te maak, dit net drie maande sal duur, na ons gras geplant het,  dan het ons weer goeie weiding. Daarom, is nie al die heinings, verwyder nie.DSCN4304

Ing Guido Nelson Velazquez, don Adrian Velazquez en die “tractorista” Cesar.

RSCN4298

Alfredo Velazquez

Volgens die grondontleding, word daar nou twee ton kalk per hektaar, toegedien.  Met planttyd, wat September is, word die kunsmis, weer volgens die grondontleding, toegedien. Die plan is ook om met ‘n voerkraal te begin, waar daar ‘n groot deel van die mielies, wat ten minste, elke tweede jaar geplant moet word, gebruik sal word.       Bewerking, behels dat die weiding, twee keer met ‘n swaar dis gesny word, dan met tande met ‘n roller diep ge”rip” word en dan met ‘n breë skottelwerktuig gelyk gemaak word, reg vir plant.

velazquez 4

Sal die vordering, van hierdie kontantgewasbesigheid, met ‘n arendsoog dophou en verslag doen.

Hasta la proxima.

Familiefees

Sleutelwoorde

Daar was agt van ons. Vyf broers, waarvan twee, nie meer met ons is nie en drie susters. Baie bevoorreg. Streng grootgemaak, goeie dissipline. Tyd en plek vir fiemies en geite, was daar nie juis nie. Soms was dit nie so maklik nie. Pak nou agt woelige kindertjies, in ´n groterige standaard, kar. Ons tydgenote, kon hulle nie juis, sulke ongerieflikhede, voorstel nie. Praat nie eens van vandag se bedorwe “brats” nie. Die opvoeding was goed en so ook die studiegeleenthede. Sekerlik, was daar opofferings van ons ouers. Dankbaarheid, is vandag, die oorheersende gevoel, wat ons oorblywende ses beleef. Weens omstandighede, kon net vyf van ons dit maak, na dié fees toe.

famblog 3

famblog 2

Die gedagte, van ´n familiefees, is die afgelope paar jaar, so in die verbygaan, tussen van die niggies, geopper. Dít, is wat ek gehoor het, of van bewus was. Einde verlede jaar, het die oudste suster besluit, dat daar iets aan daardie droom, gedoen moet word.  Vonkposse, het begin beweeg, dankie vir die moderne middele. Navraag is gedoen? Wie stel belang? Wanneer? Waar? Onmoontlik om die datums en plek, vir almal te laat pas. Die agt kinders, het intussen 25 kleinkinders bygevoeg en veertien agterkleinkinders. Heelwat nou ook, soos in so baie families, in die buiteland. Ousus Anna – Beth en skoonsus Marietjie, neem die reëlings, in hulle bekwame hande en die fees is besig om werklikheid te word.

famblog 4

27 – 30 April, die datum en die plek, Orange Valley, by Gariepdam. Groot opgewondenheid, toe almal begin opdaag. Blye weersiens. Sommige van die neefs en niggies, mekaar vir 20 jaar plus, nog nie gesien nie. Die begin, van ´n naweek, wat vir baie lank, in ons geheue sal wees. Gesels en herinneringe. Kameras en telefoonkameras,(nie vir WhatsApp nie) werk oortyd. Beelde word vasgelê, waarna ons nog baie in die toekoms na sal kyk. Groot geselse, herinneringe, opgeroep en af en toe ´n traan, wat val. Hoofsaaklik, darem, lag en vrolikheid. Danksy WhatsApp en Fb en ander elektroniese konneksies, is ons darem in voeling met almal, maar daar is niks, soos om mekaar, na so ´n lang tyd, weer in die oë te kyk nie.DSCN3567

DSCN3536

Verdere opgewondenheid, Saterdag. Twee neefs en twee niggies, kinders van my pa se suster, het besluit, om by ons aan te sluit, toe hulle hoor van die okkasie. Gedurende ons jeugjare, was ons besonder na aan mekaar. Waardering, vir hulle moeite, sommige moes ver kom en dit het die naweek soveel meer spesiaal gemaak. Die familiebande is versterk, die tyd, soos gewoonlik, net te kort, om al die prate te praat.

famblog 1

famblog 11

Reëlings, onverbeterlik. Slaapplekke, baie goed beplan. ´n Gawe terrein, om so iets te reël. Ons kan dit werklik aanbeveel. Kyk maar hier: http://www.orangevalley.co.za/index.html  Die kombuis, was vir elke ete, wat ons self gereël het, tot ons beskikking, so ook die kroeg. Ons het al die slaapplekke, vir die hele naweek bespreek. Skaap op die spit, vir Saterdagaand, met skilpadjies en skaapstertjies as voorgereg, ´n ete op sy eie, dit was ekstra, voor begroot. Baie dankie aan die familievrouens, wat die ander etes en die koek en tee, elke dag voorsien het. Dit het gesorg, vir ´n groot deel van die sukses, om dit vir 39 mense, vir ´n naweek te doen, getuig van goeie organisasie.

famblog 7

famblog 8

Baie dankie vir die brosjure, oor ons geskiedenis en dié wat teenwoordig was. Dankie aan Alette, vir die familiefoto´s, met gepaste musiek,wat sy vir ons op rekenaar gesit het. Dankie, Saar, vir die dagboek, van ons ma, op die stokkie. Dankie Betta en Marietjie en al die ander, wat meegehelp het.

 

Die droom, is bewaarheid en het verander, in ´n baie aangename ondervinding en ons weer laat besef, hoe ´n voorreg dit was, om deel van ´n groot familie, te wees. Ons het dié gemis, wat nie meer met ons is nie en meer nog, dié wat dit nie kon maak nie. Dalk, oor 3 jaar maak ons weer so?

Hasta la proxima

Ribbes en nog Ribbes

Sleutelwoorde

, ,

Anton Goosen sing van lekke, lekke beesteboude, maar ek is seker as hy, die afgelope Sondag, in die dorp Naranjal (spreek uit Narangal) was, sou hy sing, van lekker, lekker beesteribbes. Vriendskapsdag, 30 Julie, was dit weer die dag van die Ribbefees. Oorspronklik ´n Brasiliaanse gebruik, maar omdat daar so baie Brasiliaanse inwoners, aan die oostekant van Paraguay is, het die Brasiliane en hul afstammelinge, besluit om daardie tradisie, hier voort te sit en was die afgelope Sondag, die 15e,  van hierdie baie suksesvolle feeste, en wat ´n aangename vrolike dag was dit nie. Vriendelike mense, as hulle hoor jou Spaans, verskil van hulle Portugese aksent, wil hulle dadelik weet, waar kom jy vandaan,  wil net  gesels en verwelkom ons hartlik,  by hulle fees.

DSCN4246

20562879_10154635036336689_647270247_n

Weke, eintlik maande, voor die tyd, word daar propaganda gemaak vir die dag. Die idee is, dat ´n groep persone, ´n tafel met ´n rib moet bespreek, sodat die organiseerders, presies weet, hoeveel ribbes, om voor te berei. Dit is´n redelike proses, eerstens word daar ´n hoë vereiste gestel, aan die ribbes wat gebruik gaan word. Jong beeste, nie ouer as twee jaar en van rasse, wat bekend is vir kwaliteit vleis, word gekies. Elke rib, moet ongeveer 28 – 30  kg weeg. Die vorige dag, word die ribbes in ‘n spesiale mengsel gemarineer. Die dag van die fees, op ´n spesiale raam gemonteer en ongeveer 8 uur voor die ete, word daar aangevang om te braai. In ´n ry staan hulle en daar word ´n vuur weerskante gemaak, nie te warm nie, natuurlik ook nie te koud nie, want dan sal hulle nie op die bestemde tyd gereed wees nie, maar die manne weet al net hoe. Afgelope Sondag, was daar 152 ribbes, op,  of eintlik, tussen die kole.

DSCN4258

DSCN4256

20 manne, is verantwoordelik, vir daardie warm taak. 300 werkers, in totaal, om alles vlot te laat verloop en die meer as 6000 besoekers gelukkig te hou. Braaivleis en dieselfde slaaie, is beskikbaar, vir mense, wat nie, ´n groepbespreking gemaak,  het nie.  Die surplus fondse, word gebruik, om die plaaslike skole, hospitaal te ondersteun, so word families, waar daar nood is en verdienstelike studente, wat nie oor die nodige fondse beskik nie, ook gehelp. Die hele gemeenskap, werk saam, om hierdie dag ´n sukses te maak. Die gees wat heers, dui daarop, dat almal dit geniet. Op die verhoog, in die groot saal, is verskillende orkeste en kunstenaars ook besig om op te tree. Van beide die Brasiliaanse en Paraguaanse kulture.

DSCN4251

20526805_10154635036231689_226344861_n(1)

Wanneer ons ete afgehandel is, ons het nie ´n hele rib gehad nie, want ons was te min vir ´n heel een, sien ons dat heelwat van hulle, ´n gedaante verwisseling ondergaan het en die manne, is besig om van hulle kaal te maak. 25 – 30 mense, is genoeg om dit die moeite werd te maak, om ´n hele rib te bespreek.

20527209_10154635033931689_823726156_n

DSCN4266

DSCN4269

Buite, is daar uitstallings van landbouverskaffers en natuurlik ook stalletjies van alles en nog wat. Soos deesdae, oral die geval is, ook allerhande Sjinese gemors. Oppad, na die kar toe, stap ons verby die karkas van die ou Lanz Bulldog trekker. Onwillekeurig, dink ek aan die dae, toe ek gedurende wintervakansies, saam met ou Kleinbooi, talle vragte lusern na die skape moes ry, met so ´n Lanz trekker.  Waar is die dae heen?

Hasta la proxima.

Die Klip

Sleutelwoorde

, ,

Die gewoonte is mos maar, om agter die stroper te loop en te kyk, of hy nie mors nie. Die drom en die windspoed, en al die ander verstellings moet net reg wees, weet ek nou nie of vandag se moderne masjiene met al hulle sensors en elektroniese meetapparaat, dit self doen nie. Ons wil nie onnodige saadvermorsing he nie. Nie dat ek myself, ooit, as ´n saaiboer, beskou het nie, maar gesien en geluister, wat sê die regte saaimanne.

Met dié, dat die grond verhuur is en al daardie aktiwiteite nou net hier om my plaasvind, gooi ek gereeld ´n ogie daar. Stap juis, verlede week, met die stropery, agter die ou groen monster, om te kyk of hy mors. Gelukkig toe nie, maar val my oog op die ronde, plat klip, in die land.  Nou dít, is ´n skaars ding in hierdie geweste. Bekyk hom mooi, hy wys die geskendheid, waar die skotteleg en seker die planters se kouters, hom bygekom het. Hier word mos nie geploeg nie, anders was hy dalk begrawe. Duidelik, het hy ´n redelike lang tyd, daar gelê. Wonder, nou hoé sou hy dáár beland het? Waar kom hy vandaan? Daardie soort klippe lê nie rond, in die lande nie. Groot genoeg, om enorme skade aan te rig, so die stroper se tafel hom dalk wel optel. Tel hom op en dra hom na die kant van die land en plaas hom,  net onder die draad, waar hy niks en niemand kan pla en skade aandoen nie.

DSCN3443

Laat dit my dink aan die storie, wat vriend Jaco vertel, van die groot klip, wat in ´n land in hulle ou wêreld, daar in die Noord-Oos Vrystaat gelê het en daar maar net om hom of bo-oor hom gewerk is. Niemand het gedink om hom te verwyder nie, maar was altyd ´n steen des aanstoots vir skoonpa, oom Petrus. Op ´n dag, ry hy toe juis daar verby, terwyl hulle besig is om die land te bewerk. Hou hy net daar stil en wink een van die trekkerdrywers nader, noem aan hom dat die eienaar hom pas gebel het en hom gevra het om die boodskap oor te dra, dat hulle,  tog die klip uit die land moet verwyder. Met die terugkeer, van die dorp af, was daar geen teken meer van die klip nie.

DSCN3433

DSCN3453

So, verwyder mense klippe, in´n pad, sonder dat ander daarvan bewus is, al speel ´n witleuentjie soms ´n rol, om die klip, te skuif. Kan ons nie maar meer gereeld, sulke klippe uit die pad rol nie?

Hasta la proxima

Spieëltjie, Spieëltjie

Spieëltjie, spieëltjie aan die wand? Ons dink nie eers meer aan daardie fabel nie. Hoeveel van vandag se kindertjies, weet enigsins van Sneeuwitjie en Doringrosie? Die plat stuk glas, wat jou ewebeeld verskaf, al is dit verkeerdom, vind jy in elke huis. Alle afmetings, klein, groot, lank en breed.  Interessant om mense dop te hou, wat voor ´n spieël verbystap, veral vroue. Steek ´n oomblik vas en ´n vinnige blik in die spieël, dít is nou in openbare plekke. Een vinger, so ´n klein verstellingkie aan die hare. Dié wat tevrede is, so ´n ekstra wip in die stap.DSCN3415

Die mode, lyk dít my, deesdae, in nuwe huise, in die badkamers, die grootste spieël, aan veral die muur, reg voor jou, as jy die stort of bad, verlaat. Skrikwekkend, by die eerste aanskoue, as jy net ´n ou klein spieëltjie, in die huis gewoond is. Die ou liggaam, wat die tekens van die tye toon.  Plooie, pense en velle, wat hoe ouer mens word, al meer onooglik is en jy nie graag so duidelik aan herinner wil word nie. Dwing jou om jou rug te draai om die taak van afdroog, af te handel. Daardie spieëls, behoort verbied te word, waar daar enigsins ´n moontlikheid is, waar senior burgers hulle gaan bevind. Alles, baie mooi en indrukwekkend, maar ´n groot nee!

DSCN3475

DSCN3456

DSCN3457

DSCN3455

Kom ons hou by daardie tradisionele badkamer spieëls. Groot genoeg om te sien of jy netjies geskeer het en vir die vrou van die huis, of sy saans haar grimering, goed verwyder het. Die langlyf ene, kan binne die hangkas se deur wees, groter een in die spieëltafel, in die slaapkamer.

Daar, waar ons naaktheid ontbloot is, asseblief nie. Ons selfbeeld en selfvertroue, ly onherstelbare skade, op die brose ouderdom.

Hasta la proxima