Ons Wêreld

Sleutelwoorde

,

Die Feesgety, is ons verlange na vriende en familie, maar altyd daar. Hier, is die tradisie. Oukersaand, kuier die familie en vreemdes, soos wat ons eintlik seker maar altyd sal wees, word nie maklik genooi nie, al weet hulle, dat ons alleen, sal wees. Ons dilemma, is altyd, tuis met my dogter, sodat sy nie heeltemal alleen is nie, of na die vrou van die huis se kinders, in Brasilië. Die afgelope paar jaar, wen die eersgenoemde opsie, dit is nou vir Oukersaand. Kersdag, is anders, dan kuier vriende gewoonlik, dus het dit al gebeur, dat ons Kersdag, die 350 km aanpak, na die Brasilië kinders toe. Gewoonlik,’n rustige pad, met feitlik geen verkeer nie.

ons wêreld 1

ons wêreld 2

ons wêreld 4

Die dogter van die huis, noem, dat sy tussen Kersdag en Nuwejaar, ‘n paar dae verlof wil neem en dat sy graag bietjie wil ry. Nooi ons haar en noem, dat ons lankal, ook ‘n bietjie in Brasilië wil gaan ry. Besluit, dat ons dit sommer gaan kombineer. Waarheen? Te ver vir die strand en dit sal ook te vol wees. Besluit, om die naaste groot plekke, aan ons dorp, Sete Quedas, Dourados en Campo Grande, te besoek. Begin die kaarte bestudeer, besef dan die grootte van Brasilië, feitlik dieselfde oppervlak as die Verenigde State.

dscn0778

dscn0785

dscn0739

Saterdag, arriveer sy. Darem eers, ‘n besoek bring aan Salto del Guaira, een van die belastingvry stede, aan die Paraguay kant van die grens. Veral, ondersteun, deur die inwoners van Brasilië, omdat hulle hier, baie goedkoper as tuis, kan koop. ‘n Miernes van bedrywighede. Die taal op die oor, Portugees, soos langs die hele grens. Dat dit ekonomies, beter gaan in Brasilië, is duidelik. Kan dalk nog die feesseisoen wees, want, met ‘n vorige besoek, was dit baie stil. Verkoopsentra, vergelykbaar, met die beste in die wêreld. Al die “brand names” (wat sou die Afrikaans daarvan wees) waaraan jy kan dink, die beste Skotse Whiskeys en drank en wyn, parfuum van al die lekkerruik huise, huishoudelike ware, die nuutste elektronika, op die mark, dink daaraan en dit is daar. Vriendelike personeel. Dubai, het dalk meer Suid-Afrikaanse produkte, Marmite ens.

img_8197

img_8207

img_8199

Sondagoggend, val ons in die pad. Ons bestemming, Campo Grande, 469 km ver en Google sê, dat dit ‘n rit van 6uur en 15 min is. Ongeveer, middagete, is ons omtrent halfpad, by Dourados, by restaurant Kanoa. ‘n Varswatervisplaas, met verskeie damme, waar jy jou eie vis kan vang. Lekker én té veel geeet, gelukkig, het ons ‘n jong bestuuurder, wat die lomerigheid kan hanteer. Nuuskierigheid maak dat ek die wêreld dophou en nié wil slaap nie. Pragtige, groen landbou wêreld. Die mees produktiewe, op ons aarde. Duidelik, dat die afgelope droogte, wat die Paraguaanse soja oes, met ongeveer 20% verminder het, nie hierdie deel ernstig beinvloed het nie. Jonger soja en geen teken van droogte nie.

dscn0812

Campo Grande. Moderne stad. Malls, weereens, soos oral in die wêreld. ‘n Groot Carrefour supermark.

campo grande 11

campo grande 2

campo grande 13

campo grande 5

Die groot aantrekkingskrag, hierdie tyd van die jaar, die Stad van die Geboorte (Ciudad do Natal). ‘n Gesamentlike projek, van die plaaslike munisipaliteit, die departement se regering en plaaslike besighede. Duisende liggies, hordes eetplekke, kunstenaars, wat optree en sommer net ‘n heerlike kuierplek, vir die hele familie.

Ons indrukke. ‘n Pragtige, produktiewe wêreld. Letterlik, honderde kilometers soja, afgewissel met suikerriet. Groen. Die indruk, word altyd geskep, dat die Brasiliane net ontbos, groot dele is ontbos, en word ekonomies benut, om die res van die wêreld, van kos te voorsien, maar groot dele is nog ongeskonde. Daar is groot aanplantings van woude. Dit is/was ‘n onbewoonde gebied. Hier en daar, was daar Indiane, meer na die noorde. Hier, geen gevaar dat mense grond kan eis, omdat die koloniste hulle voorvaders, van die grond verjaag het nie. Die plaaslike inwoners, is oral ontspanne en vriendelik. Die stede, is nuut. Padverbruikers, baie gedissiplineerd, kan seker nie anders, met die hoeveelheid kameras, wat die spoed, kontroleer nie.

Maandagmiddag was ons tuis, die tuiskoms, is versuur met die nuus van die lafhartige terroriste aanval, op vriende, van my kinderdae af. Gelukkig het hulle dit oorleef. Dennis en Jeanette, mag julle liggamlike herstel, byna volkome, wees. Die geestelike letsels, kan nie so maklik genees nie. Mense, sorg dat julle ingeskakel is, by een of ander organisasie. Hulle “panic button”, het hul lewens gered.

Hasta la proxima

Pioniers??

Sleutelwoorde

Iemand, sê ons, was pioniers, 25 jaar gelede, toe ons hier gekom het. Afhangende, van die eiendom, wat jy bekom het, was daar mense, wat as pioniers, beskryf kan word. Plase, met slegs die basiese infrastruktuur. Geen huise, geen krag, geen water. Terwyl die geriewe gevestig en of verbeter is, moes van die mense, onder tydelike skuilings, so normaal as moontlik, probeer lewe. Veral, in die Chaco, die Groen Hel, so gedoop, deur buitelanders, was dit nie maklik nie. Hoë temperature en in die reëntyd, ‘n oorvloed muskiete. Ander, was gelukkiger, die basiese fasiliteite, beskikbaar. Elke familie, het genoeg materiaal, om ‘n eie boek, oor hul wedervarings, te skryf.

Baie dinge, was vreemd en moeilik. Die taal, bo aan die lys. Daaroor, later

Langafstand kommunikasie, was nog in sy kinderskoene. Gelukkig, met die dat die wêreld so klein geword het, is die agterstand ingehaal. Die eerste jare, die afwesigheid van selfone en die internet, is kommunikasie met die familie en vriende, aan die gang gehou deur die skryf van briewe. Die Correo, kom ons noem dit die poskantoor, is die plek waar die briewe gepos en ontvang is. Meesal, ‘n klein vertrekkie, beman deur een persoon, ‘n paar hokkies vir die pos en elkeen, wat gedink het, daar behoort dalk ‘n brief te wees, is opdrag gegee, om maar die briewe deur te gaan en te kyk of daar iets is. Posaflewering, het nie bestaan nie, nou nog nie. Die opdrag, van die ouer inwoners, was, as jy ‘n brief pos, na jy jou seël gekoop het, maak seker dat sy, ja dit was gewoonlik ‘n vrou, die seël opgeplak het. Dit kan gebeur, dat sy jou geld neem, dit nie opplak nie en jou brief in die snippermandjie gooi. Ek moet darem noem, dat ons nooit kon agterkom, dat dit, wel gebeur het nie. Vir ‘n brief, om SA te bereik, was in die omgewing, van 4 tot 5 weke en as die mense tuis, flink gereageer het, was jou antwoord, twee maande later daar. Die relevante vrae, in die eerste brief, nie meer van belang nie. Mense, naby groter sentra, kon darem hul eie posbusse huur. Ongelukkig, is die tradisie van briewe skryf, nou,vinnig besig, om uit te sterf.

Die opdrag, was ook, moet nooit geld in ‘n koevert stuur nie. By geleentheid, het ons posstukke ontvang, netjies verseël, in ‘n deurskynende plastiek sakkie, met die rede daarvoor, gewoonlik, dat dit as gevolg van die hantering oopgegaan het. Soms, het mense, gekla, dat lekkernye, soos sjokolade, uit pakkies verdwyn het.

Min mense, het privaat telefone gehad. Om ‘n telefoon, op ‘n plaas te kry, was ‘n duur proses. Eerstens, moes jy betaal, vir ‘n nommer en daarna, moes jy jou eie lyn bou, of iemand betaal, om dit te doen. Net na ons aankoms, het ‘n werker, van Antelco, my so stilletjies genader en voorgestel, dat hy vir my sou reël, vir ‘n nommer vir 800 US$, wat kwansuis, goedkoop sou wees. Oor die soort van korrupsie, kan boeke vol, geskryf word. Vroeër, as ons moes bel, was dit van Antelco (Administración Nacional de Telecomunicaciones) af. Met jou nommer in SA, op ‘n stukkie papier, nader jy die toonbank, gelukkig was daar stoele. Sit gerus, as die oproep deurkom, sal ons jou laat weet. Geduld, o geduld. Kom die oproep deur, word jy na een van die hokkies verwys en kan begin gesels. Destyds, het die lang vertraging, gemaak, dat menige oproep, eintlik chaoties was. Gou geleer, om jou storie te vertel en dan die anderkant, kans te gee. Antelco, is later semi geprivatiseer en staan nou bekend as Copaco (Compañía Paraguaya de Comunicaciones ). O, die wonder, van die nuwe tegnologie. Selfone, toe internet, Skype. Het julle gehoor, mens kan nou enige plek bel, baie goedkoop, maar jy moet ‘n kredietkaart besit. Laai ‘n paar dollers op jou Skype rekening en siedaar! Nou WiFi, WhatsApp en Messenger.

Fakse, was soms, baie onbetroubaar. Salig, onder die indruk, dat jou faks veilig sy betemming bereik het, want die strokie sê: faks delivered. Kom daar nie, die verwagte reaksie nie. Ontnugtering, hy het nooit sy bestemming bereik nie, maar jy het betaal.

Is daar, ‘n paar van destyds se “pioniers”, bymekaar, duik daar, een of ander tyd, ‘n staaltjie van daardie tydperk op. Nou, kan ons, daaroor lag en spot, maar destyds het die avontuur, soms gedreig, om in ‘n nagmerrie te ontaard. By die meeste, is daar verligting en dankbaarheid.

Hasta la proxima

Biltong

Sleutelwoorde

,

Elkeen mis iets anders. Dit is nou in die lyn van kosserigheid, wat nie hier beskikbaar is nie. Ja, die familie en vriende, mis ons nog steeds en dit, sal seker nie verander nie, hoewel ons kom agter, dat daar van anderkant, ‘n traagheid is, om met ons, kontak te maak. Ten spyte van die maklike, kommunikasimiddele, tot ons beskikking.

IMG_8120

Hoor ons van iemand, wat van die ou tuisland kom, bring asseblief dit of dat saam. Word mense, opgesaal, om hulle eie oorvol tasse, te belaai, met ons lekkernye, waarsonder ons skynbaar, glad nie, kan klaarkom nie, terwyl daar plaasvervangers is, wat bykans net so goed smaak, as jy bietjie verbeelding het. Marmite, Bovril of Spread, daarsonder, is dit amper onmoontlik, om te bestaan. As ons wel daarvan het, word dit sorgvuldig weggesteek, as daar gaste kom, let wel, nie almal doen dit nie. Ongelukkig, meng Worcestershiresous, selfs soja sous en Gewuertse nie met botter nie, maar ‘n paar druppels, op die brood en dan die botter, heeltemal goed. O, ja blatjang, NikNaks, vissmeer,ja wedwo, Peppermint Crisp, vir daardie tert. Nog twintig dinge, wat gaan uitspring, waarna ons smag. Belangrikste, natuurlik, BILTONG!!

DSCN0681

Wat nou nie, in ‘n tas mag kom nie. Sien dit is vleis, saam met plantaardige dinge, net reg vir konfiskering. Ons eie biltong, dit sal ons maak. Baie planne, droogkaste, waaiers, verhitters, vogonttrekkers. Probeer, sommige werk mooi, ander te veel hitte, biltong gaarderig. Reëntyd, hoë humiditeit, muf. Nie gou genoeg droog nie. Probeer, sal ons aanhou probeer.

Met ‘n ompad, beland hierdie Sunbeam biltongmakertjie by ons. Weet van Sunbeam skeermasjiene, op ‘n tyd ook ‘n Sunbeam ketel gehad. Ozzie kwaliteit. Sien, hy hy het ook die CE plakker op. Made in China. Baie eenvoudig, onderkant, vier sye, die twee aan die kant, met klein ventilasie gaatjies, voorste een deursigtig, om die belangrike proses binne, dop te hou en die deksel bo. Die deksel, ‘n sok vir ‘n veertig Watt gloeilamp en ‘n klein waaiertjie, die soort, wat rekenaars koel hou. Kan hy regtig werk?

DSCN0682

IMG_8133

Gelukkig, ‘n kwaliteit stuk vleis, in die vrieskas. Sien die ou malers, is min en stomp en die sluk, ook nie so lekker nie. Gebruik, ouma se beproefde resep, 3 kilogram vleis en die sout en ander bestanddele, streng volgens die resep geweeg. Belangrik, hoe lank dit lê en hoe dik, so ‘n duim, goed vir die wat nie meer weet van duime nie, 25 mm in deursnee. Nie naasteby, soos daardie dik rugbiltonge, van destyds in die Vrystaat nie. Ongeveer 36 uur en daar hang hulle. Plastiek hakkies, net agt verskaf.

IMG_8117

Die proses, loop mooi. Byna, drie dae, as die dunstes so effe begin kromtrek. Dan weet ons, hulle is nie te droog nie. Was ons tevrede? Baie, nou behoort ons weer gereeld biltong te geniet.

Dankie, Ronel. As jy dalk, eendag, weer hier sou beland, is die biltongmaker, tot jou beskikking. Dalk, ook tyd, dat ons moet vergeet, van die ander smaaklike dinge, wat tog nou maar net meer sentimentele waarde, as iets anders, het.

Hasta la proxima.

Paraguay

Sleutelwoorde

Dat die toestand, in die ou Heimat, hernude belangstelling, in die moontlike vestiging in ‘n paar Suid-Amerikaanse state, laat posvat het, is gewis. Die vrae, wat gevra word, laat ons besef, dat baie mense dink, dat dit nog steeds is, soos ons dit met ons aankoms, ongeveer 25 jaar gelede, in Paraguay, beleef het. Dat daar, baie onkunde, oor die landjie is, is ook seker.

Ongeveer, 1990, het ‘n paar gesinne, hulle hier kom vestig. Enkeles, voor dit, maar net voor en net na die verkiesing van 1994, was daar ‘n redelike beweging, in die rigting. Niks, georganiseerd nie.

‘n Groep van ongeveer 25 families en egpare, het hul blyplek in die Chaco, naby die dorpie Lolita en later by Neuland en Loma Plata gemaak. Destyds, was die Mennoniete, aan wie hierdie dorpe en grondgebied om die dorpe, se koöperasies behoort het, baie geslote. Buitestanders, kon nie grond in die kolonies of huise, in die dorpe besit nie. Kinders, is in die skole toegelaat. Na verloop, van heelwat jare, is die Suid-Afrikaners, nie meer as ‘n bedreiging beskou nie en kon die mense, lid word van die koöperasies en ook lidmate van die kerk.

‘n Klompie het hulle, in die hoofstad, Asunciòn en omgewing, gevestig en van hulle, het hulle met die onderrig van Engels, wat destyds baie min gebesig is, en ander take, besig gehou.

‘n Effe groter groep, het gevestig, in die ooste van die land, by die dorp Caaguazu, ongeveer halfpad, tussen Asunciòn en Ciudad del Este. Ook in die Duitse kolonie van Independencia, wat oop was en nie onderworpe was aan die reëls en regulasies van die Mennoniete nie. ‘n Handjievol, het verder van die ander Suid Afrikaners gevestig, by dorpe soos Piribebuy, Atyra, Natalico Talavera en Corpus Cristi.

Ongelukkig, het daar, na ‘n paar jaar ‘n ontnugtering ingetreë, wat baie, laat besluit het om na Suid-Afrika terug te keer en in enkele gevalle, na ander lande soos Nieu-Zeeland en Kanada te verhuis, waar dit moontlik was. Vandag, is nie baie van daardie mense, nog hier bedrywig nie. Oor die redes, vir die ontnugtering, kan baie gesê word. Dit, moet liefs, net daar gelaat word.

Met die “agtergeblewenes”, gaan dit vandag, oor die algemeen goed en is die meeste dankbaar en gelukkig, dat ons, ons hier bevind. Onthou maar net, dit is nie die paradys, utopié of die Land Kanaan nie, maar hier is baie wat mooi en goed is.

Kultuurverskille

Sleutelwoorde

Nav kommentare op Dina se blog, Onweerswolke, vra sy, dat ek iets moet skryf oor die kultuurverskille in SA. Oor die algemeen, bestaan daar nie veel verskille tussen blankes, van verskillende taalgroepe nie. Daar kan en sal hewig, daaroor, verskil word, maar op die end, sal dit oor nietighede wees. Hierdie, sal dus eintlik gaan, oor die verskille tussen blankes en swartes. Verskoon, as daar politieke onkorrektheid betrokke is. Onthou, asseblief, ek is geen volkekundige nie en hierdie gaan oor ‘n bietjie ondervinding, deur die jare opgedoen. Daar sal seker, baie, meer welbelese, deskundiges en studente, wees, wat met my, sal verskil. Vir baie lank, is ons, veral deur die kerke, geprogrameer, dat alle mense gelyk is, daarom, is ons denke, ook omtrent gelyk.

Boorling van die Suid-Vrystaat. Suid-Sotho wêreld. Baie arbeiders op die plaas. Baie swart maatjies, saam gespeel en kwaadgedoen. Saam slae gekry. Eintlik, destyds, my enigste vriende. Baie, baie ure, in die veld, deurgebring. Ouers, ons was agt kinders, was nie baie sosiaal nie. Die taal. Sotho, redelik goed gepraat. Vroeg, agtergekom, dat ons nie dieselfde is oor sekere dinge nie. Ek het dit, aanvaar en daar was, by my, ‘n houding om die verskille te vermy. Het aangeneem, dat dit taboe is, om daaroor te praat en uit te vra. As jong boer en later, as middeljarige, het ek daardie houding, oor hulle privaatheid gehandhaaf. Fout!

‘n Goeie vriend, in die Diplomatieke Diens, het Volkekunde gestudeer. Was in Malawië gestasioneer. Skakel my, kan hy my plaas oa, hy het ‘n hele paar plase gebruik, se werkers ondervra, hy is besig, met sy Doktorsgraad en dit handel, oor ‘n vergelyking tussen die kultuur, van ‘n stam in Malawië en die Suid-Sotho, onder die manlikes. Ook daar, het ek nooit, sy sessies, met hulle bygewoon nie, ‘n hele paar van hulle. Ons geselse, na die tyd, het my laat besef, hoe onkundig ek oor hierdie mense, wat my vriende was en ek byna, as my gelyke beskou het, maar heeltemal niks van hul kultuur en mentaliteit, geweet het nie. Dit, het my oë oopgemaak. Toe, het ek besef, dat daar groot probleme, gaan opduik.

Op die plaas, was ons, al die jare bekend met die donkerskole (inisiasieskole). Die kwethaseremonie. Hoeveel mense het ‘n werklike kennis, wat daar gebeur? Ons weet van die besnydenis, dat daar groot fisieke eise, aan hulle gestel word, maar wat in hulle koppe ingeprent word, is onbekend. Opmerklik, na 1991, hoeveel volwasse werkers, daardie skole bygewoon het.

Ons het geweet, van soos dit genoem is, die”geloofmaak”, na sterfgevalle en ook ‘n jaar daarna. Dat hulle glo, dalk is dit so, dat hulle pal in verbinding is, met die oorledene, daarom die ritueel, na ‘n jaar, dan, is dit verby.

Ons weet ook, van die voorvader aanbidding. Dalk, is dit deel van bogenoemde. Ek weet van ‘n hoë staatsamptenaar, ‘n witte, wat nog die geleentheid gehad om onder pres Mandela te dien. Skielik, het daar belangrike sake opgeduik, skakel die amptenaar, die minister van die departement, om te weet waar hy hom kon kontak, indien daar dringend gesels moes word, oor die naweek. Sy antwoord, was kort en bondig. Jy sal my nie kry nie, ek neem my seun, na sy voorvaders, se grafte.

Toordokters, 60% van die bevolking, wend hulle na tradisionele helers, waar die dolosse en ander gereedskap, gegooi word. Lobola, die betaling vir die bruid, deur die bruidegom of sy familie. So, is daar verskeie ander kultuurverskille, waaroor gesels kan word. Een, wat vir my, groot bekommernis veroorsaak en dalk, ‘n aanduiding is, van die uitermate geweld wat gebruik word om mense te vermoor, is die volgende: Vroeër, is ‘n man nie beskou as ‘n man, voor hy nie ‘n wilde dier doodgemaak het nie. Wat, as daardie kultuur, verander het, na ‘n witmens?

Vir diegene, wat nog belangstel, in hierdie onderwerp, probeer gerus dr Attie van Niekerk se boek, Saam in Afrika, in die hande kry. Ek wonder, hoeveel van ons blanke politici of enige ander wit Suid-Afrikaner, het kennis, oor die onderwerp?

Hasta la proxima

Ons Ander Wêreld

Sleutelwoorde

,

Twee lande, twee kulture, twee tale. Nie baie verskillend nie, maar tog groot genoeg, om die duidelike verskil op te merk. Nou dat ek daaraan dink, is ons lewens, eintlik verweef, tussen drie kulture. Hoe meer, ek hieroor dink, moet dit seker 5 kulture wees. Ons eie, die Paraguaanse, Brasiliaanse, die ou Duitse kultuur, van die, wat bekendstaan, as die Koloniste, en die nuwe Duitse kultuur, want daar is ‘n instroming, vanaf Europa. Is ons bevoorreg? Ek dink so.

kulture 7

kulture 9

karnaval 2

Ons woon in ‘n Duitse kolonie, in ‘n Spaanse land, dan het ons ‘n woonstel in Brasilië. Die vrou van die huis, se seun woon daar. As iemand praat van Brasilië, dan gaan die gedagtes, onmiddelik, na wit strande en bikinis, nie hier nie. Een honderd meter, van, wat hulle hier, ‘n droë grens, met Paraguay, noem, 770 km, van die naaste kusdorp af. Ten spyte, van verlede week se onthulling, van een of ander wêreldwye opname, dat Brasilië, kwansuis, meer gevaarlik, as SA is. Miskien, in enkele van die groot stede, se oorbevolkte favelas. Gedurende, al ons reise en verblyf hier in Brasilië, so elke twee/ drie maande, twee/ drie weke hier, het ons nog geen oomblik onveilig gevoel of enige vyandigheid ondervind nie. Die Brasiliaanse platteland, is volgens, wat ons beleef, baie veilig, want die polisie handhaaf ‘n goeie teenwoordigheid, en doen hul plig. Steeds verstommend, kindertjies, tot laataand, buite aan die speel. Vrouens wat stap, soms alleen, op fietse en motorfietse. Die rustigheid vanself.

kulture 5

kulture 10

Ons woonstel,is op die dorp, Sete Quedas, so vernoem, na die waterval, of eintlik sewe watervalle, wat onder die water verdwyn het, met die bou van die Itaipu Hidroëelektriese skema. Wie onthou nog die film. The Mission, dit is by daardie watervalle, geskiet?

kulture 11

kulture 12

kulture 13

Twintig jaar gelede, was die omgewing, by uitstek, beeswêreld. Gewasproduksie, is besig om die hele prentjie te verander. Die verbouing, van veral soja, vind nou plaas. 5 oeste in 2 jaar is die norm. Geen bewerking word toegepas. Planters, volg letterlik, in die spore van die stropers. Soja, word afgewissel met mielies, koring, hawer en gras. Vir ‘n voormalige veeboer, ‘n byna hartseersaak, om hektare, van die mooiste gras te sien, onbenut, deur ‘n dier se bek. Ek sien, in my geestesoog, koeie en kalwers, ooie met lammers, moeders met rondvol uiers en kalwers en lammers, skuimbek gesuip, van die oorvloed melk, rondvet. Al daardie organiese materiaal, net so gelos, op die diep, rooi grond, om die bolaag te verryk en te beskerm. Ek dink, die beste landbou omgewing, ter wêreld. Oor die reënval, verkies ek, om niks, te sê nie.

kulture 2

kulture 14

kulture 3

Onlangs, het ek die werkers, aan ‘n nuwe kommunikasietoring, aan die ander kant van die straat van ons woonstel, gevra, om ‘n paar foto’s, 130 meter van bo af te neem. ‘n Dorp, soos enige ander.

Ons, is bly, dat ons hier is. Met die tyd, kom ons agter, dat behalwe die taal, daar nie ‘n onoorkomlike kultuurverskil, is nie. Ons stresvlak, is laag en wat ons stres is seker nietighede, maar met ‘n bekommernis, oor ons vriende en familie. Groot dankbaarheid, vir wat ons bevoorreg is, om te beleef.

Hasta la proxima

Sewentig Jaar

Sleutelwoorde

Hulle, dit was die jong manne, daar in die veertigerjare, het sommer so in die weiding, hulle “fussbal” gespeel. Op ‘n dag, hulle kan nog vir jou sê, wie dit was, maar ek het hom nie geken nie, het een met die voorstel gekom, dat hulle ‘n klub moet stig en hulle eie sportgrond kry. Hulle was moeg om tussen die miskoeke te speel. So het die klub, tot stand gekom en het ons die afgelope naweek, die sewentigste verjaarsdag gevier.

klub 1

DSCN0415

DSCN0393

Min sportgronde, so mooi geleë. Die mooiste gedeelte van die land. Sokker, natuurlik, die belangrikste sport. Vlugbal, kegelbal, tennis, tafeltennis en salonsokker, word beoefen. Dan, die ouer garde, met hulle “skat”en knobel.

DSCN0396

DSCN0399

DSCN0395

DSCN0418 (2)

DSCN0406

DSCN0411

Die afgelope Sondag, was die sewentigste herdenking, van die Duitse Sportklub. Lekker kuier, musiek, dans en eet. Gratis, vir die lede, behalwe die bier en ander vloeibare verversings. Twee van die stigterslede, was teenwoordig en het spesiale toekennings gekry. Beide, 88 jaar. Was vir die twee, redelik emosioneel, die ander lewende stigterslid, is ernstig siek en kon nie die okkasie bywoon nie. Die uitstalling van ou fotos, oa van spanne van die verlede, het baie belangstelling en kommentaar uitgelok. Mense, wat vroeër jonk en aktief was en nou…… Die advertensieplakkaat, vir die komende Bierfees, ook daar.

IMG_7865

klub 2

klub 3

‘n Aangename lentedag, wat almal geniet het,

Hasta la proxima

https://coetzeeblog.wordpress.com/2010/06/05/skat/

Vriende

Sleutelwoorde

Almal, is geseën, met iets, in hierdie liewe lewe, wat ons groot dankbaarheid, besorg. Behalwe, die normale, is die teenwoordigheid van goeie vriende, en die rol, wat hulle in jou lewe speel, een van die mees bevredigende aspekte, van menswees. Mens mense, by wie jy, jouself kan wees, want hulle, is hulle eie self. Geen voorgee nie. Spontaan. Mense, wat ook in jou belangstel, al is jy nie belangrik nie. Mense, wat uitstraal, dit, wat jou laat tuis en tevrede voel, in hulle teenwoordigheid. Ek, is geseën, met ‘n handvol, van daardie stoffasie, mense.

botha 11

Die Bothas, van Kareelaagte, doer, tussen Graaff- Reinet en die uildorp, Nieu – Bethesda. ‘n Goeie voorbeeld, van mense, wat ‘n warmte en blydskap verskaf, dat die goeie geluk, daar was, dat hulle jou pad kon kruis. In 1986-87, het hulle, gevestig, ‘n paar plase van ons af, in Smithfield distrik. Daar, het die vriendskap, sy beslag gekry. ‘n Nie – lekker afskeid, met ons verskuiwing, na Paraguay, wat effe makliker gemaak is, deur die feit, dat hulle Nooitgedacht verkoop het en Kareelaagte gekoop het en ook binnekort sou skuif. Die wete is daar, dat met so ‘n drastiese verandering, seker vriendskappe, met die tyd in die slag sal bly, hierdie een, het die toets van die tyd deurstaan en met elke bymekaarkom, gaan die verbintenis, aan asof ons mekaar, ‘n week gelede, gesien het.

botha 8

botha 10

Francois, die man, met ‘n kop vir syfers. Terwyl hy, diensplig in die lugmag gedoen het, sy B.Com, buitemuurs, by Kovsies gedoen. Suksesvolle boer. Ina, B.Sc Kovsies, sportvrou, by uitstek. Natuurmens, perdeliefhebber en ruiter van formaat. Soos Francois, altyd, darem met trots, gesê het, my vrou, is “horse bedonnerd”. Die betrokkenheid, by perde, het afgeneem, nie die liefde nie, toe die eerste, van die talentvolle Bothatjies, verskyn het. Daar is min, wat ‘n siek, beseerde of treurige dier, so kan laat terugkeer, na normaal, soos Ina. Met geduld en volharding. Daardie drie Bothatjies, verdien ‘n eie blog. Hulle is bevoorreg, om deel van daardie besondere familie te wees. Gelukkig en gebalanseerd.

botha 3

botha 5

Laat weet iemand my, kyk, daar is ‘n artikel, oor die Bothas, in die winter uitgawe van go! Platteland. Kyk of jy dit, te lese kry. Natuurlik nie. Ons is mos nie ingeteken, by Media24 nie. Gelukkig, stuur Ina se suster, Elsa Conradie Featherstone, nog ‘n formidabele vrou, ‘n paar dae later die artikel. Dankie, Elsa! Wens die Bothas geluk, met die mooi artikel, wat as tema, die skeer van skape, in die Karoo, het. Ina, Koesee, ek stuur vir jou die tydskrif. Daardie tydskrif, het die afgelope week, hier aangekom. Dankie, Ina, ook vir die twee Chomps. ‘n Aangename, lekkerlees, tydskrif, oor mense, met wie, ons plattelanders, kan assosieer.

Daardie goeie gene, van Cois en Ina, is oorgedra van hulle ouers, oom Cois en tannie Poppie en Arie en Cora Conradie. Beide pare, in hul tagtigs. ‘n Voorbeeld, vir die mensdom.

botha 9

botha 6

Dankie Cois en Ina, dat ek julle my vriende, mag noem. Mense, wat almal om julle aanraak en ‘n positiewe verskil maak.

Hasta la proxima

Beere

Sleutelwoorde

,

Dit is die seisoen, van die beere! Nee, nie ysbere of gummi beere of enige ander soort beer nie, maar Himbeere en Erdbeere. Sommige soet, ander laat die kiewe, saamtrek. Die Erdbeere, of te wel aarbeie, is al ‘n hele rukkie op die mark, van na die winter af. In bykans, elke straat, is daar verkopers, met hulle mandjies, wat loop en smous.

beere 1

Die afgelope jare, is dit nie meer, volgens my mening, ‘n lekker ding om te koop nie. Hulle raklewe, mag miskien langer wees en die opbrengs hoër, maar smaak, ek weet nie. Eet hulle so vars, dan is die hoop daar, die volgende een, is lekker soet. Smyt suiker by, dan is hulle goed vir vrugteslaai, konfyt of “smoothies”. Nou wat is die goeie Afrikaans vir ‘n “smoothie”? In terte, werk dit so min of meer. As jy die vruggies, in die kieste meng, met die soet, van die tert.

beere 1

Frambose, is ‘n perd, eintlik vrug van ‘n ander kleur, hoewel, die kleure eintlik dieselfde is. Om so te eet, lekkker! Almal, dieselfde smaak. In gebak, lekkerder as die oorgewardeerde, aarbei. Ons is bevoorreg, om viende te he, wat gereeld, vir ons, ‘n skotteltjie verskaf. Sy enigste, nee, daar is twee nadele, is die feit dat hulle dorings het, hulle is lid van die roosfamilie, daarom, en dat hulle baie maklik vervuil. Daarom, is ons eie verskaffers, uitgeroei. Ek dink, met verlange, aan die dae toe ons konfyt gekook het, van die frambose. ‘n Tipiese bessie smaak, maar met die gluten probleem, het die konfyt en sommer suiker daarby, aan die agterspeen begin suip. Soms, net soms veroorloof ons, onself van die baasbakster, Erika, se lekker soetgoed.

beere 2

Gelukkig, vries dit redelik goed, so ons geniet, dit darem vir ‘n maand of twee, langer as normale oestyd.

Hasta la proxima.

Opleiding

Sleutelwoorde

,

Geruime tyd, sien ek die groot leunwa, digby die pad, onder die die ou groot dennebome. Wonder ek wat daar, aan die gang is. Lees op die kant, naaste aan die pad, dat dit ‘n verskuifbare klaskamer is, vir sweisopleiding, onder beheer van die Nasionale Regering. Besluit om nader ondersoek in te stel. Met die nader stap, hoor ek, die tipiese geluide, van ‘n werkswinkel, waar daar met yster, gespook word. Klim, die paar trappe, steek half in die deur vas en toe die bonkige man my sien, vra ek “permiso” en hy nooi my in.

DSCN0277

DSCN0270

Rodolfo Matto Romero, is die man in beheer, tesame, met nog ‘n instrukteur. Hulle, skuif van dorp tot dorp, waar daar ‘n behoefte is, vir mense wat die sweiskuns wil bemeester. Om die kursus, vir soveel as moontlik mense, toeganklik te maak, is daar drie verskillende lesure, per dag. Van 08:00/12:00, 13:00/17:00 en dan van 17:00/21:00. Onder hul leerlinge, is daar mense, wie se beroep dit is om te sweis, tot mense van ander beroepe, wat sweiswerk net as ‘n stokperdjie bedryf,skoliere,deesdae bekend as leerders. Ook, deesdae kunstenaars, wat met yster werk en selfs, af en toe, ‘n dame. Vir die basiese, word alles gratis verskaf, maar as ‘n leerling, ‘n spesifieke projek, wil doen, moet hy sy eie materiaal verskaf, soos die waentjie, wat hier buite staan.

DSCN0274

DSCN0269

DSCN0266

Al die verskillende prosesse van sweis word geleer. Boogsweis, oksi-asetileen, mig-mag, tig, plasma sny, oxigas en metaalwerk en kuns metaalwerk. Moeilik, om te sê, hoe lank ‘n kursus duur, want dit hang alles af, watter van die tegnieke, ‘n leerling wil bemeester. Die man, is duidelik toegewy aan sy ambag. Is daar nog sulke opleidingseenhede? Ja, daar is eenhede wat opleiding gee in huishoudelike elektrisiteit, vir operateurs van verskillende tipes grondverskuiwingsmasjienerie, trekkeroperateurs, opleiding in rekenaars en die herstelwerk van motorfietse.

opleiding 1

So, is die regering verbind, om mense beter opleiding te gee en hulle toe te rus, vir ‘n beter lewe.

Hasta la proxima.